Wstęp
Pod wierzchnimi osadami Półwyspu Skandynawskiego znajduje się najstarszy fragment Europy - krystaliczna tarcza bałtycka (Fenoskandria), zbudowana ze skał pochodzących z ery archaicznej, proterozoicznej i wczesnych okresów paleozoicznej. Dziś na tym terenie rozciągają się wyżyny: Lapońska, Północnoszwedzka, Południowoszwedzka oraz obniżenia terenu w postaci Niziny Zachodniobotnickiej i Obniżenia Środkowoszwedzkiego. W czwartorzędzie ery kenozoicznej na Półwysep Skandynawski raz po raz wkraczały lądolody, które znacznie wpłynęły na dzisiejszą rzeźbę terenu. Krajobraz urozmaicają m.in. liczne połodowcowe jeziora (w większości położone na Pojezierzu Fińskim i Srodkowoszwedzkim) i głazy narzutowe różnej wielkości - od małych kamieni do potężnych, kilkudziesięciotonowych bloków skalnych.